Plan Pelan
Een koe in z'n r##t kijken

After

puberfase

In mijn afterpuberfase (zo zie ik dat nu en toen noemde ik dat zeker ‘ik ben volwassen, dit is mijn mijn eigen leven en ik bepaal zelf’) heb ik keuzes gemaakt waarvan sommige tot op de dag van daag nog impact hebben. Wellicht niet zoveel veel als jaren geleden, maar sommige littekens doen een leven lang zeer. Uit deze heftige periode had een afhankelijke relatie me uitgemergeld en kwam ik als musje van 52 kilo weer in mijn vrijheid. Ik besloot dat ik gelukkig was, had mijn ogen nog steeds gesloten voor de realiteit en binnen een half jaar werd ik een volle gans van rond de 80 kg. Maar gelukkig was ik, had ik namelijk zelf bepaald.

Pelan pelan, Maleis voor ´rustiger aan doen´. Je spreekt het uit als ´plan plan´. In de combinatie vind je mijn bedrijfsnaam Plan Pelan. De vertraging inzetten als kracht is een van de belangrijkste levenslessen die ik heb geleerd. En deze les kwam in vele vormen… Mijn manier van omgaan met stress is werken en sporten (en voor vele gelukkigen om heen nu ook koken…)

Afterpuberfase

In mijn afterpuberfase (zo zie ik dat nu en toen noemde ik dat zeker ‘ik ben volwassen, dit is mijn mijn eigen leven en ik bepaal zelf’) heb ik keuzes gemaakt waarvan sommige tot op de dag van daag nog impact hebben. Wellicht niet zoveel veel als jaren geleden, maar sommige littekens doen een leven lang zeer. Uit deze heftige periode had een afhankelijke relatie me uitgemergeld en kwam ik als musje van 52 kilo weer in mijn vrijheid. Ik besloot dat ik gelukkig was, had mijn ogen nog steeds gesloten voor de realiteit en binnen een half jaar werd ik een volle gans van rond de 80 kg. Maar gelukkig was ik, had ik namelijk zelf bepaald.

Achteraf had ik mijn les nog niet geleerd. De wijzer was alleen van links naar rechts uitgeslagen, zonder te stoppen in het midden. Dus ongelukkig met de 15 kilo teveel stortte ik mij op werk en dat was mooi; gehuld in de sluier van ‘sportinstructeur’. Kon ik gelijk lekker afvallen en lekker in mijn vel komen. En nu begon mijn les pas echt en kwamen de gevolgen had aan het licht. Vaak ging ik sneller dan mijn voeten konden lopen en struikelde ik. Vaak was mijn tempo zo hoog, dat anderen mij niet bij konden houden en ik vaak alleen liep, de kartrekker was.

Dat kon mijn teamspirit dan niet verdragen, dus werd ik vanzelf ook de karduwer. Energie en kracht buiten het ritme, bracht mij vermoeidheid, eenzaamheid en teleurstelling. Ik was, vanuit mezelf, alleen met anderen bezig en kwam daardoor nooit in `mijn kracht´. 

Mijn tikkeltje eigenwijsheid, koppigheid, ervan overtuigd zijn dat ik het beter wist, zorgden ervoor dat ik niet werkelijk open stond voor de adviezen van anderen en dus koos ik niet voor de korte weg, maar voor de lange, die van 42 jaar. Mijn overtuiging van `blik op oneindig en door…´ klinkt krachtig… maar ook vermoeiend. De valkuil van deze niet op tijd loslaten, is hier het begin van (sport)oververmoeid, burn-out, het niet kunnen ontspannen of nooit  ‘werkelijk thuis’ zijn. Alles wat ik heb gedaan wat anders was dan mijn pijn of verdriet aan kijken, bleek symptoombestrijding.

Ik vertel mensen niet wat ze “moeten” doen, ik vertel mensen niet ze moeten “luisteren” ik vertel mensen niet dat ze “eigenwijs of koppig zijn, als ze niet mijn adviezen op volgen. Ik vertel mensen mijn verhaal en ervaringen. En als jij je er in herkent of geraakt wordt en je verhaal wil vertellen zonder dat je daar op veroordeelt wilt worden. Let me know. Ik ben benieuwd naar jouw verhaal.